δεν χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει

ΣΕΛΕΝΑ
ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ
Στίχοι- μουσική : ΝΙΚΟΣ ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ
Τραγούδι : ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΕΠΗΣ

Είμαι ένας ήλιος κλειδωμένος στο κελί μου
είσαι φεγγάρι μες τις λίμνης το βυθό
και οι δυο αόρατα παλάτια της ερήμου
στην ίδια μοίρα με τον ίδιο αριθμό

όλα τα όνειρα και τα ιδανικά μου
πρέπει να πακετάρω πριν να κοιμηθώ
τα νοικιασμένα να επιστρέψω τα φτερά μου
και ότι πίστεψα να το απαρνηθώ

καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
δεν χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει

Είμαι ο ήρωας ενός άτυχου επιλόγου
σε ένα σενάριο γραμμένο για την γη
και εσύ χορεύεις στο ρυθμό του παραλόγου
μήπως πλανέψεις μια καρδιά που αιμορραγεί

ήρθα και φεύγω επισκέπτης με άδεια χέρια
μόλις που πρόλαβα να πω πως σ αγαπώ
σύρθηκα ανάμεσα από δίκοπα μαχαίρια
για να αποδείξω της ζωής μου το σκοπό

καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
δεν χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει

διψάμε

Εγώ στο κρεβάτι χαμένος
Η μοναξιά στην πολυθρόνα απέναντί
Κι η θλίψη στην διπλανή καρέκλα σαν οι εναπομείναντες μετά από πάρτι Την αγωνία την στείλαμε να πάρει τσιγάρα κι ας μην καπνίζει κανείς εδώ
Μέχρι τώρα τα λέγαμε πίνοντας μπύρες
Μα τελείωσαν κι αυτές και μείναμε να κοιταζόμαστε βουβά και ούτε ξέραμε τι περιμένουμε
Μα η καριόλα η θλίψη γρήγορα θυμήθηκε : ο πόνος γιατί αργεί; Πάνε ώρες που τον στείλαμε για μπύρες, λέτε να χάθηκε
κουδούνι
Αυθόρμητα: μην ανοίξει κανείς
Μα τι λες λέει η θλίψη διψάμε

Χίος

Έτσι γνώρισα την θλίψη ακουμπισμένος στον ώμο της νοσταλγίας και όλο το παρόν χάθηκε μαζί με το παρελθόν και όλη η ζωή κάηκε από εμπρηστές τη ραστώνη και το φόβο, αναπολώ τότε που ξεχασμένος σε εκείνο το βουνό σκοπός της ερημιάς έδειξα τόσο θάρρος όσο ποτέ άλλοτε και είπα στο θεό μου, αν η ζωή δεν έχει άλλες χαρές εγώ δεν την θέλω και έτσι όπως με τρέλαινε η ερημιά αγνάντεψα τη φύση από ψηλά με σιγουριά και ύστερα κάθισα ικανοποιημένος και ακούμπησα το όπλο μου στο πλάι.... διέκοψαν τις σκέψεις μου η γιαγιά και ο παππούς που ήρθαν να μαζέψουν μαστίχες και η ερημιά δεν με είχε ανάγκη πια

Ήρθε ο καιρός

Ήρθε ο καιρός να βγεις από τον κόσμο που έφτιαξες μόνος σου στο πίσω το δώμα, ήρθε ο καιρός να πεις και στους άλλους πως λίγο τρελός και λίγο χαμένος πήρες το δρόμο που βγάζει από το χρόνο πως πήγες στα πρώτα και είδες στα φώτα την ευτυχία να τρέχει προς τα δω

Ήσυχα

Ήσυχα πολύ ήσυχα τόσο που νιώθω ανήσυχα

Δεν υπάρχεις

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σαν όνειρο εφη

Σαν όνειρο, πως γίνεται να νικάς τόσα ξόρκια, τόσο πόλεμο με τον χρόνο, σε μια στιγμή πως γίνεται να καταρρέουν όλα γύρω
η πιο όμορφη η πιο όμορφη από όλους και από όλα σαν όνειρο σαν τα βράδια που ξύπναγα και γέμιζα με σκόρπιες λέξεις χιλιάδες άδειες σελίδες

Θα θελα

Θα θελα να 'μουν ζωγράφος ποιητής η φωτογράφος και όμως κατάντησα ενας γραφικός, λογιστής και πλαστογράφος

περάσαν τόσα καλοκαίρια χωρις να καταλάβω πως

με τσέπες άδειες σε μια εποχή πραγμάτων διάφανος σκοτώνω κάθε μέρα κάτι από τον παλιό μου εαυτό δίπλα μου χαμογελάει η λήθη παυσίπονο ισχυρό οπιούχο μέχρι να κάνω μια στροφή γύρω από τον εαυτό μου βλέπω τους άλλους να έχουν κάνει κύκλους γύρω από τον ήλιο και με τα ηλιοκαμένα κορμιά τους με χαιρετούν από μακριά από τα βάθη των καιρών ίσως αυτή η εποχή καταπίνει χρόνο μια μέρα νομίζω πως την είδα πάλι αλλά δεν έδωσα σημασία σκέφτηκα ότι θα είναι καμιά από αυτές τις νεράιδες που βλέπω μόνο εγώ όταν έφυγε οι άλλοι με ρωτήσανε ποια ήταν δεν ξέρω αν θα έρθω χειμώνα η καλοκαίρι τελικά θα δω μη με ρωτας γιατί δεν βγάζεις νοημα

καλοκαίρι

Οι άλλοι μυρίζουν καλοκαίρι και εμείς απλά φοράμε κοντομάνικα

Διονύσης Καψάλης

ΤΕΣΣΕΡΑ
Δέκαθλο
1.0

Μια νύχτα θα κάτσω να γράψω ένα μεγάλο μυθιστόρημα, για να σε χωρέσει σ’ όλη την αμύθητη έκσταση σου . ΄Ήρωας θα είμαι εγώ καθώς εγράφη , κι εσύ θα είσαι η γλώσσα του μυθιστορήματος και το όνομά σου θα είναι πεολειχία. Κι όποιος μου πει πως είναι ακατάληπτο το πόνημα μου θα τον βραβεύσω : θα του δείξω κάτι λίγο απ’ το κορμί σου όταν το συνεπαίρνει η νύχτα, θα τον καλέσω να σε δει που μπήγεις τα δόντια σου στο φως κι ευφραίνεσαι, κι αν κάποιος μου πει πως κατάλαβε, θα τον σκοτώσω. Έτσι σκοπεύω να πλάσω κάποτε το τέλειο μυθιστόρημα, να ξαναγράψω τη σιωπή στην ημερήσια διάταξη των αγγέλων.

Τι να πούνε χίλια λόγια

Τι να πούνε χίλια λόγια

μόνο μια ζωγραφιά μπορεί

να βγει μέσα απ’ το μυαλό μου

και να μπει σε ένα χαρτί

Τι να πούνε χίλια λόγια

Μόνο η μουσική μπορεί

Να βγει μέσα απ΄ το όνειρο μου

Κι ένα πιάνο να την πει

Τι να πούνε χίλια λόγια

Μόνο ένα φιλί μπορεί

Να μου δώσεις μες στο στόμα

Να μου κόψει την πνοή

Τι να πούνε χίλια λόγια

Μόνο η ζωή μπορεί

Σ’ είδα μια στιγμή στο δρόμο

Και μου τα χεις όλα πει

Με την κατάλληλη ατμόσφαιρα

σε ένα πλανήτη που δεν έχει ατμόσφαιρα
εσείς ψάχνετε την κατάλληλη
δεν ακούτε ειδήσεις
όλες οι ατμόσφαιρες είναι ακατάλληλες
τις τρύπησε η αλόγιστη χρήση των χαρισμάτων της φύσης
για μεγιστοποίηση του προσωπικού σας κέρδους

Γυναίκα ήρθε στην ζωή

Γυναίκα ήρθε στην ζωή για να την κατακτήσει
Τα μάτια της πάντα μπροστά ρεαλισμός η δεύτερη της φύση
Τα βάζει όλα σε μια ζυγαριά και πίσω μια μέρα θα σ’ αφήσει
Ο εγωισμός φτάνει στον ουρανό σελίδες πάλι θα γυρίσει
Έκλαψε πόνεσε σ’ έβρισε μα μια νύχτα σ’ έσβησε

ΑΠΟ ΤΑ ΓΥΑΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΙΝΑ ΤΟΥ ΓΚΑΝΑ

Παράθυρα που κούρασε η θέα
Στη Νίκαια στο Μετς στην Καλλιθέα
Και δεν μπορούν να αλλάξουν περιβάλλον
Τα χτίζουν ένα ένα τα καημένα
των τοίχων τα πλευρά και των μετάλλων
Άνθρωποι σαν εσένα σαν εμένα
Στο τέλος τα δουλεύουν οι τζαμτζήδες
γράφοντας τις ομάδες που αγαπάνε
Φαίνετε καθαρά πόσο πονάνε
σε μας τους μανιακούς μπανιστιρτζήδες
Οι ένοικοι κρεμάνε τις κουρτίνες
Να κρύψουν τι στ’ αλήθεια και από ποίονε
Όλοι το ίδιο γδύνονται και τρώνε
Και χάνονται στου κρεβατιού τις δίνες
Γιατί να τελειώσει λυπημένα
το ποίημα που τόσοι κατοικούνε
Ποιος τάχα να το χρέωσε σε μένα
Και πίσω απ' την πλάτη μου γελούνε
Ένοικοι εργολάβοι θυρωροί….

εξόριστoς του χρόνου

Άδειασε ο κόσμος ξαφνικά τέλειωσε ο χρόνος που σε έψαχνα στους δρόμους, σέρνομαι τώρα στα στενά σαν ‘μαι ένας μικρός εξόριστός του χρόνου.
Μες στη σιωπή μου τραγουδώ μα δεν μπορώ λέξη να βρω που να με βγάλει σε έναν νέο δρόμο. Μέσα σε σπίτια με καρδιές έβαζε ο έρωτας φωτιές μα πάντα κάτι άλλο τον νικούσε. Κάτι αδύνατες φωνές με σέρνουν έξω απ’ το χθες χτυπάνε το κουδούνι και μ’ αφήνουν και έτσι όπως είμαι σαν νεκρός οι αναμνήσεις σαν το φως πέφτουνε πάνω μου και με τυλίγουν .
Έρχεται ο χρόνος ο γιατρός να δείξεις λέει δυνατός τώρα που ξέρεις πως σε λίγο θα πεθάνεις

ζωγραφισμένες νεράιδες

Έρωτες τέλος
Σβήσανε στου χρόνου την άπνοια μόνο που και που κάτι ξεχασμένες διάσπαρτες αναμνήσεις περαστικές φέρνουν από την χώρα της νοσταλγίας ζωγραφισμένες νεράιδες
Τηλέφωνα πια δεν χτυπούν
ούτε που το κατάλαβα πως χάθηκα από τον κόσμο , μια μέρα που θα είμαι καλά θα έρθω να σε βρω εξασθενισμένη μου ανάμνηση

Που κοιτάς πέσμου που; Τι βλέπεις τι; Πόσο μακριά από μας είναι η ζωή;

Τα άστρα στα μάτια τις γυαλίζανε

βροχοποιός

Ένας άσπρος αετός
με κοιτούσε και θυμότανε
Όταν ήμουνα μικρός
μέσα στα κύματα δε με ‘νοιαζε
αν ο κόσμος είναι απλός
η αν έτσι απλώς εμένα μου έμοιαζε
διαμαντένιος ουρανός
Τα άστρα στα μάτια της γυαλίζανε
διαμαντένιος ουρανός
Κάτι φωνές μου ψιθυρίζανε

Όταν πέρασε ο καιρός
μου είπε πως δε θα ξαναρχότανε
ο πρώτος κεραυνός
από μακριά ακουγότανε
Έγινα βροχοποιός
γιατί τα δάκρια στερέψανε
πάλι αστράφτει κοίτα φως
νιώθω σαν να με μαγέψανε

Έρχεται ο βροχοποιός
πέστου πως τίποτα δεν χάθηκε
μη λυπάσαι κλαίει αυτός
από έρωτα τρελάθηκε
Έρχεται ο βροχοποιός
γιατί τα δάκρυα στερέψανε
μη λυπάσαι κλαίει αυτός
νιώθω σαν να με μαγέψανε

΄Οταν ήμουνα μικρός
όλοι λένε πως ξεχνιόμουνα
στη βεράντα εκεί στο φώς
με κοιτούσες που κοιμόμουνα

Παύλος Παυλίδης

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ

Αυτός σίγουρα δεν είναι απο εδώ, την Παρασκευή, 30 Μαρτίου ο Παύλος Παυλίδης live στο GAGARIN

Όσοι πιστοί, προσέλθετε

τι είναι;

Μια γραμμή σκέφτομαι ανάμεσα σε μένα και σε εσένα μαύρη και χοντρή σαν μια κλωστή την ξετυλίγεις σιγά , σιγά από την ψυχή μου, σαν πετονιά που την νικά ένα ψάρι και φεύγει μακριά σε λίγο ανάμεσα μας θα υπάρχει θάλασσα και εγώ με μια πίστη μισή πώς να περπατήσω πάνω στα κύματα
Φεύγουν οι σκέψεις σαν θάλασσες, ανοιγοκλείνουν συνέχεια πόρτες, ο ίδιος θόρυβος εκατομμύρια φορές, μπαμ, μπαμ, μπαπ….

«κλειδώνεις αμπαρώνεις και ο κλέφτης μέσα είναι» τι είναι;

Ακούω εκατομμύρια καλημέρες σαν τα Αλτ, τις ει!; στο στρατό, το ένα πάνω στο άλλο σε εξωτερική έφοδο