πως σβήνει μια αγάπη

θέλω να ρθω πίσω εκείνη την μέρα που μ' έσβησες
θέλω να είμαι εκεί να το ζω
θέλω να δω πως σβήνει μια αγάπη πως παίρνει ανάποδες στροφές ένα μυαλό και ξεκολλάει..
να σε βρήκε στο ξύπνημα η στον ύπνο
να μπήκε απ΄το παράθυρο η απ'την οθόνη
από που κ αν ήρθε με κατέστρεψε

Θα θελα να σε συναντούσα

θα θελα να σε συναντούσα Καρυωτάκη
να μου λεγες για το πικρό φαρμάκι
αν το μυαλό σου ήταν του θανάτου η αιτία
όπως έλεγε η αγαπημένη σου Μαρία

.................................

όμορφος κόσμος

Μακάρι όλες οι γυναίκες της ζωής μου να χαμογελάνε όπως τις πρώτες μέρες που με γνώρισαν γιατί τότε σίγουρα ο κόσμος θα μοιάζει πιο όμορφος

1. Μη σε περάσω για όνειρο

Ήρθες μια μέρα ως εδώ να δω πως είσαι ψέμα
Θα με γελούν τα μάτια μου θα με γελούν τα αυτιά μου
Στα όνειρα θα πιστέψω εγώ που γίνεσαι δικιά μου

Έτσι λοιπόν σε χώρισα στα δυο για να ζήσω
Η μια να ζει στα όνειρα κι άλλη στη ζωή σου

Φοβάμαι μόνο μη καμία φορά πάλι σε συναντήσω
Και σε περάσω για όνειρο και όμορφα σε φιλήσω

μέσα από το μάτι ενός φακού

θέλω να σου πω, να σου πω, να σου πω

Όσα λόγια και να πω δε φτάνουν να σε γυρίσουν πίσω ότι και να αισθάνομαι θα το μοιράζομαι με την νύχτα , σ' ένα κρεβάτι που γυρνάω περιμένοντας τον ύπνο
πρέπει να εφεύρω καινούρια τεχνάσματα να σε προσπερνάω φταίνε πολλά κι ύστερα κάτι εικόνες έρχονται στο μυαλό μου σαν αστραπές, σα να σε βλέπω μέσα από το μάτι ενός φακού καθώς σε φωτίζει για μια μόνο στιγμή το φλας την παροντική αυτή στιγμή όσο μακριά και να είσαι
θέλω να έρθω να σου δώσω ένα φιλί και εσύ να ανοίξεις τα βλέφαρά σου να με δεις με αυτούς τους ήλιους να πλημμυρίσει η καρδιά μου φως
αλήθεια υπάρχεις; ή είσαι ένα όνειρο

λήθη μη μας κερνάς

Χωρίζεις την απάθεια
σε φόβο και συμπάθεια
και βλέπεις τα κελεύσματα
δεμένος στο κατάρτι

το ξέρω μόνος δέθηκες
και στα φθηνά σου μπλέχτηκες
κι έγινες ακριβός
σαν τότε που ερωτεύτηκες
και νόμιζες πως πέθαινες
κι έγινες σοφός

κοιτάζεις στο παράθυρο
το κρίμα και το άδικο
κι έπειτα το ξεχνάς
οι σκέψεις σου στο άπειρο
και το παιχνίδι μάταιο
λήθη μη μας κερνάς

χαράματα και κλάματα
βράδυ και μεσημέρι
πιστεύουνε σε θαύματα
σ' αυτά εδώ τα μέρη

κάπου αλλού έχει άνοιξη

Σε λίγο τελειώνει ο δρόμος
κόψε ταχύτητα οδηγέ
θέλω να δω τη θέα
λένε πως είναι όμορφα εδώ
και εγώ δεν το πρόσεξα ποτέ μου
ο χρόνος κυλάει η ζωή περνάει
εγώ όχι
εγώ είμαι εδώ εγώ είμαι εδώ
με χίλια πάνε με χίλια δεν τους φτάνω, χρονοτριβώ
βραδύτητα, κόψε οδηγέ, κόψε
δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή
όλα εδώ γυρνάνε
σαν χελιδόνια μαζεύτηκαν για να φύγουν
κάπου αλλού πάει η άνοιξη
κάποιοι θα αργήσουν να έρθουν
κάποιοι δεν θα ξανάρθουν
πιαστήκανε από αλλού
πετάνε τώρα πετάνε κάπου αλλού έχει άνοιξη
τα χελιδόνια μας χαιρετούν
οι άνθρωποι μας ξεχνάνε κάπου αλλού έχει άνοιξη κάπου αλλού

σ' αγαπώ μ' αγαπάς κι όμως δεν φτάνει

Ας γράψουμε τα κείμενα οι ψυχές μας και ας στολίσουν με λέξεις τα άδεια μας χαρτιά
χωρίσαμε τον αέρα μας μ'αυτή η ελευθερία δεν μας αρέσει κι όλο περνάμε δίπλα από τα παλιά όμως δεν τα ακουμπάμε και όλο χανόμαστε εκεί που βρισκόμαστε κι ακόμα αγαπάμε ίσως και πιο πολύ μα πια δεν πολεμάμε...
... μας έμεινε μονάχα το παράπονο σ' αγαπώ μ' αγαπάς κι όμως δεν φτάνει

μαργαρίτα

Βρήκα κάτω από το μαξιλάρι μου μια μαργαρίτα ....σ'αγαπώ, σε μισώ, σ'αγαπώ, σε μισώ σ'αγαπώ..Η μήπως δεν πάει έτσι;
μια γυναικεία φωνή ακούγεται από μακριά με ένα τόνο γλυκό
δεν πάει έτσι μ'άγαπά δε μ'άγαπά είναι το σωστό..
ε τότε δεν έχει ενδιαφέρον αυτό το ξέρω δε μ'αγαπά

Αχ η μοίρα με ξεγέλασα θέλει πάλι να γελάσει μαζί μου

δεν χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει

ΣΕΛΕΝΑ
ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ
Στίχοι- μουσική : ΝΙΚΟΣ ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ
Τραγούδι : ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΕΠΗΣ

Είμαι ένας ήλιος κλειδωμένος στο κελί μου
είσαι φεγγάρι μες τις λίμνης το βυθό
και οι δυο αόρατα παλάτια της ερήμου
στην ίδια μοίρα με τον ίδιο αριθμό

όλα τα όνειρα και τα ιδανικά μου
πρέπει να πακετάρω πριν να κοιμηθώ
τα νοικιασμένα να επιστρέψω τα φτερά μου
και ότι πίστεψα να το απαρνηθώ

καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
δεν χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει

Είμαι ο ήρωας ενός άτυχου επιλόγου
σε ένα σενάριο γραμμένο για την γη
και εσύ χορεύεις στο ρυθμό του παραλόγου
μήπως πλανέψεις μια καρδιά που αιμορραγεί

ήρθα και φεύγω επισκέπτης με άδεια χέρια
μόλις που πρόλαβα να πω πως σ αγαπώ
σύρθηκα ανάμεσα από δίκοπα μαχαίρια
για να αποδείξω της ζωής μου το σκοπό

καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
νωρίς σκοτείνιασε και στην καρδιά μου βρέχει
καλή αντάμωση , καλή αντάμωση
δεν χάνει τίποτα όποιος τίποτα δεν έχει

διψάμε

Εγώ στο κρεβάτι χαμένος
Η μοναξιά στην πολυθρόνα απέναντί
Κι η θλίψη στην διπλανή καρέκλα σαν οι εναπομείναντες μετά από πάρτι Την αγωνία την στείλαμε να πάρει τσιγάρα κι ας μην καπνίζει κανείς εδώ
Μέχρι τώρα τα λέγαμε πίνοντας μπύρες
Μα τελείωσαν κι αυτές και μείναμε να κοιταζόμαστε βουβά και ούτε ξέραμε τι περιμένουμε
Μα η καριόλα η θλίψη γρήγορα θυμήθηκε : ο πόνος γιατί αργεί; Πάνε ώρες που τον στείλαμε για μπύρες, λέτε να χάθηκε
κουδούνι
Αυθόρμητα: μην ανοίξει κανείς
Μα τι λες λέει η θλίψη διψάμε

Χίος

Έτσι γνώρισα την θλίψη ακουμπισμένος στον ώμο της νοσταλγίας και όλο το παρόν χάθηκε μαζί με το παρελθόν και όλη η ζωή κάηκε από εμπρηστές τη ραστώνη και το φόβο, αναπολώ τότε που ξεχασμένος σε εκείνο το βουνό σκοπός της ερημιάς έδειξα τόσο θάρρος όσο ποτέ άλλοτε και είπα στο θεό μου, αν η ζωή δεν έχει άλλες χαρές εγώ δεν την θέλω και έτσι όπως με τρέλαινε η ερημιά αγνάντεψα τη φύση από ψηλά με σιγουριά και ύστερα κάθισα ικανοποιημένος και ακούμπησα το όπλο μου στο πλάι.... διέκοψαν τις σκέψεις μου η γιαγιά και ο παππούς που ήρθαν να μαζέψουν μαστίχες και η ερημιά δεν με είχε ανάγκη πια

Ήρθε ο καιρός

Ήρθε ο καιρός να βγεις από τον κόσμο που έφτιαξες μόνος σου στο πίσω το δώμα, ήρθε ο καιρός να πεις και στους άλλους πως λίγο τρελός και λίγο χαμένος πήρες το δρόμο που βγάζει από το χρόνο πως πήγες στα πρώτα και είδες στα φώτα την ευτυχία να τρέχει προς τα δω

Ήσυχα

Ήσυχα πολύ ήσυχα τόσο που νιώθω ανήσυχα

Δεν υπάρχεις

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Σαν όνειρο εφη

Σαν όνειρο, πως γίνεται να νικάς τόσα ξόρκια, τόσο πόλεμο με τον χρόνο, σε μια στιγμή πως γίνεται να καταρρέουν όλα γύρω
η πιο όμορφη η πιο όμορφη από όλους και από όλα σαν όνειρο σαν τα βράδια που ξύπναγα και γέμιζα με σκόρπιες λέξεις χιλιάδες άδειες σελίδες

Θα θελα

Θα θελα να 'μουν ζωγράφος ποιητής η φωτογράφος και όμως κατάντησα ενας γραφικός, λογιστής και πλαστογράφος

περάσαν τόσα καλοκαίρια χωρις να καταλάβω πως

με τσέπες άδειες σε μια εποχή πραγμάτων διάφανος σκοτώνω κάθε μέρα κάτι από τον παλιό μου εαυτό δίπλα μου χαμογελάει η λήθη παυσίπονο ισχυρό οπιούχο μέχρι να κάνω μια στροφή γύρω από τον εαυτό μου βλέπω τους άλλους να έχουν κάνει κύκλους γύρω από τον ήλιο και με τα ηλιοκαμένα κορμιά τους με χαιρετούν από μακριά από τα βάθη των καιρών ίσως αυτή η εποχή καταπίνει χρόνο μια μέρα νομίζω πως την είδα πάλι αλλά δεν έδωσα σημασία σκέφτηκα ότι θα είναι καμιά από αυτές τις νεράιδες που βλέπω μόνο εγώ όταν έφυγε οι άλλοι με ρωτήσανε ποια ήταν δεν ξέρω αν θα έρθω χειμώνα η καλοκαίρι τελικά θα δω μη με ρωτας γιατί δεν βγάζεις νοημα

καλοκαίρι

Οι άλλοι μυρίζουν καλοκαίρι και εμείς απλά φοράμε κοντομάνικα

Διονύσης Καψάλης

ΤΕΣΣΕΡΑ
Δέκαθλο
1.0

Μια νύχτα θα κάτσω να γράψω ένα μεγάλο μυθιστόρημα, για να σε χωρέσει σ’ όλη την αμύθητη έκσταση σου . ΄Ήρωας θα είμαι εγώ καθώς εγράφη , κι εσύ θα είσαι η γλώσσα του μυθιστορήματος και το όνομά σου θα είναι πεολειχία. Κι όποιος μου πει πως είναι ακατάληπτο το πόνημα μου θα τον βραβεύσω : θα του δείξω κάτι λίγο απ’ το κορμί σου όταν το συνεπαίρνει η νύχτα, θα τον καλέσω να σε δει που μπήγεις τα δόντια σου στο φως κι ευφραίνεσαι, κι αν κάποιος μου πει πως κατάλαβε, θα τον σκοτώσω. Έτσι σκοπεύω να πλάσω κάποτε το τέλειο μυθιστόρημα, να ξαναγράψω τη σιωπή στην ημερήσια διάταξη των αγγέλων.