Μπαρόβιος της παλαιάς κοπής

Αχόρταγα τα μάτια τους έτοιμα να σε κατασπαράξουν
πρωινά φιλιά με ξεχασμένες γυναίκες στα μπαρ
φιλιά της στιγμής γιατί  αύριο είναι μια άλλη μέρα
     Τόσα μαστουρομένα χαμόγελα  με ενέσιμο αλκοόλ
 και εσύ λυπημένος στην γωνιά σου αγκαλιά με μια μπύρα
παραδοσιακός μπαρόβιος της παλιάς κοπής
 γενναίος θαμώνας έτοιμος για φωτιές λύπες και χαρές
      Δεν με καταλαβαίνεις θα πάω σπίτι μου
μόνο αν αδειάσουν οι τσέπες (που με βαραίνουν)
και αφού μου τελειώσουν όλα τα τεχνάσματα προκειμένου
να κρατηθώ λίγο ακόμα από ένα μπουκάλι μπύρας

Είναι η σκέψη που μας μεθάει

Μέσα στα μπαρ
που μεθυσμένοι ξαγρυπνούν
ψάχνω τα μάτια σου
σε όποια περνάει
είναι η σκέψη που μας μεθάει
και όχι αυτό το γαμημένο το ποτό
Γιάννης πίνει
Γιάννης μεθάει
 βάλε να πιούμε
 βάλε πονάει
αυτό το τέρας
θα μας φάει
"για όσους δεν έχουν  που αλλού να πάνε
 ευτυχώς υπάρχουν μαγαζιά που ξενυχτάνε"

τες κορυφές

Τες ανηφοριές κοιτάω λυπημένος
 γιατί στις κορυφές δεν έφτασα ως τώρα
 μόνο με κιάλια από μακριά
 αγνάντευα τον μυτερό τους τόπο
 κι όμως αλήθεια δεν έβλεπα και τίποτα σπουδαίο
 όμως η φήμη τους με έκανε να ζηλεύω.
 Ζηλευτές οι κορυφές και αυτοί που τις πατούνε
 όμως δεν έχουν και τίποτα σπουδαίο να μου πούνε
 τόσο στενός που είναι ο τόπος τους
 σίγουρα θα φοβούνται
 μήπως στις απόκρημνες πλαγιές
πάλι κουτρουβαλιούνται

Μέσα στα μπαρ σαν νυχτερίδες

Μέσα στα μπαρ σαν νυχτερίδες
κρεμασμένες ανάποδα από τις μπύρες
ψάχνουμε σύντροφό με την αφή μας
μια τυφλόμυγα η ύπαρξή μας

είναι οδηγός για αυτή την πόλη
ακράτητη μέθεξη και αλκοόλη
(κι ώσπου ο μπάρμαν το φως να ανάψει)
μόνο τα σχήματα διακρίνονται μόνο
κι η μουσική δείχνει το δρόμο

στο πόδι...

Η έκθεση ηλίου ανυπόφορη με φουσκωμένους αριθμούς και ηλιαχτίδες

δουλειές κι αυτές να κάθεσαι και να κοιτάς τα πίσω να ξεδιαλέγεις τα καλά και να αδικείς τα άλλα φέρτα λοιπόν εδώ μπροστά και εγώ θα τα τσακίσω

δουλειές και αυτές να κάθεσαι και να πατάς στα ίδια κι οι άγνωστοι δρόμοι μοιάζουνε να ναι γεμάτοι φίδια

πάω να πιω λίγο αλκοόλ να θυμηθώ ότι υπάρχω να με χαλάσω να φτιαχτώ να χάσω να ξεχάσω να το πληρώσω με δραχμές κι όλοι να λένε γειά σου

αναμνησιακοί βάνδαλοι κατηγορία θανάτου τριτοκοσμικοί άγγελοι μηνύματα πάτου διαφθορά παρελθόντος αλλοίωση μέλλοντος σταγόνες παροντικής οράσεως φώτα θολής προβοσκίδας


βυθισμένοι άνθρωποι χωρίς μνήμη φορτωμένοι μόνο με επίπονες αναμνήσεις
βυθισμένοι άνθρωποι στα χάπια τους χωρισμένοι σε κομμάτια παζλ

δεν βρίσκουν ευτυχία πια στα χρώματα και θέλουν συνέχεια διακοπές παρόλο αυτά δουλεύουν ακατάπαυστα καλύπτοντας αιώνιες ενοχές

ΤΡΕΛΑ

Σταμάτα να λες σ'άγαπώ
και έλα εδώ πιάσε μου το χέρι ξανά
μη μου λες δεν μπορώ
μη μου λες σ'άγαπώ
αν δεν μπορείς να νικήσεις
κάτι τόσο μικρό

ποια αράχνη σε δένει εκεί
που δεν έχει φωτιά
μα το λένε ζωή
και κοιτάζεις την μέρα μακριά
στον ορίζοντα ισορροπεί η χαρά

ήταν νύχτα θυμάσαι γλυκιά
μα τώρα όλα αυτά είναι πλέον μακριά
κοιτάζεις δίπλα σου ξανά
κάποιος άλλος το χέρι σου κρατά
δεν θα πιω απο το στήθος σου ξανά

μη μου λες σ΄αγαπώ
δεν νικάει το ρήμα αυτό
μη μου λες πως δεν γίνετε αλλιώς
είναι ο κόσμος μικρός
είναι ο κόσμος τρελός

10 μισά (του δρόμου)

1. ξύπνησα το πρωί και ήμουν μεθυσμένος από τη σιωπή

2.με ρωτάς που έχω χαθεί τόσο καιρό απλά δεν μπορώ να ξυπνήσω ένα διάφανο πέπλο με κρατάει βαθιά μαρμαρωμένο

3. και θα ΄ναι πάντα μόνη της
και θα γελάει η κλαίει
στα άδεια τα σεντόνια της
τη νύχτα θα τυλίγει
θα πίνει το ποτάκι της
σαν κάτι να την πνίγει
κι όταν θα βγει πάλι το φως
πάλι θα σου ξεφύγει

4.μη με ξανά πλησιάσεις μη
μη μου λες πως μ΄αγαπάς
κάτι τέτοιες υποθέσεις
είναι ανόητες για μας

5.βλέπω το πρόσωπο σου να λάμπει καθώς με κοιτάς το ξέρω σου αρέσω μα με άλλον το βράδυ σου περνάς

6.είπες πως θα ρθεις να με βρεις μα το μετάνιωσες ξέρω κουράστηκες όλα τα χάλασες έφυγες βιάστηκες και εξαφανίστηκες όπου και αν ρώταγα δεν απαντάγανε όλοι τους ξέρανε μα δεν μου λέγανε και σε συνάντησα δίπλα απ΄ το σπίτι σου και όλο μου έλεγες που εξαφανίστηκα και όσο και αν έψαχνες πως δεν με έβρισκες και όπου και αν ρώταγες λέγαν πως χάθηκα και οτι τρελάθηκα

7.αμαρτωλές γυναίκες με χαϊδεύουν στα μπαρ η ματιά τους διαπερνάει τα πάντα

8.στης ομόνοιας το πεδίο βόσκαγε ένα αιδοίο και μια όμορφη καυλίτσα κάνει βόλτες στην τοσίτσα κάτι καυλωμένες ρώγες κάθονται στις πολυθρόνες

9. άγγελοι στα πόδια σου διάβολοι στο μυαλό σου δαίμονες στοιχιώσανε τον κόσμο το δικό σου

10. βάζω στοίχημα ότι τα κρεμαστά βυζιά σου μοιάζουνε με τους κρεμαστούς κήπους που ποτέ δεν έχω δει

ηλίθιο παιχνίδι

Αφού συμφωνήσαμε να χωρίσουν οι δρόμοι μας
αφού συμφωνήσαμε να μη μιλάμε
αφού συμφωνήσαμε να μη στέλνουμε μηνύματα με αφορμές γιορτές και επετείους
αφού συμφωνήσαμε να αφοσιωθούμε στις καινούριες αγάπες μας
γιατί η νοσταλγία μου γίνεται όλο και μεγαλύτερη
γιατί αυτή η άγνοια με πληγώνει
είσαι πιο σκληρή λοιπόν νίκησες ας σταματήσουμε τώρα αυτό το ηλίθιο παιχνίδι

Παράξενη εποχή

Παράξενη εποχή
ο ήλιος έχει βγει
θα πάμε απ το πρωί στην παραλία
θα είναι όλοι εκεί
θα λείπεις μόνο εσύ
μα σε έχω πάντα μέσα στην ψυχή μου
θα είσαι κάπου αλλού
χαμένη του καιρού
και θα θυμάσαι κάπου κάπου και εμένα

παράξενη εποχή
μας έπιασε βροχή
και μόνο δυο παιδιά
τα είδα αγκαλιά
να φεύγουν κάτω από μια εφημερίδα
μου θύμισαν εμάς
μικρό μου που γυρνάς
και ποιος σε προστατεύει τώρα απ την μπόρα

παράξενη εποχή
δεν ξέρω που θα βγει
ο ήλιος δεν θα βγει απόψε για κανέναν

καπνοαπαγορευση

Δεν μπορείτε να πιείτε
δεν μπορείτε να καπνίσετε

Mπορείτε να πιείτε
δεν μπορείτε να οδηγείσαι

Mπορείτε να καπνίσετε
δεν μπορείτε να γαμήσετε

Tότε τι στο διάολο μπορείτε
να κάνετε ρε μαλάκες

ξένη έγινες ξανά

άδειες μέρες απο 'σενα
ξένη έγινες ξανά
με κοιτάς σαν να ΄μαι ψέμα
μα ήταν όλα αληθινά

έφτιαξες καινούρια μέρα
παραμύθια ξωτικά
και τη μαγική αγκαλιά μου
νίκησες με φυλαχτά

κοίτα τι καλά είναι τώρα
δεν πονάει η χαρά
και ο τρελός που κυνηγούσες
τέτοια ώρα θα χει πάρει το φεγγάρι αγκαλιά

η νύχτα με τη μέρα

μπορεί να είμαστε η νύχτα με τη μέρα αλλά ακόμα και αυτα τα δυο στοιχεία κάποτε συναντιούνται και κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα αν ειναι η νύχτα ή η μέρα γιατί το δυο έγινε ένα

πως σβήνει μια αγάπη

θέλω να ρθω πίσω εκείνη την μέρα που μ' έσβησες
θέλω να είμαι εκεί να το ζω
θέλω να δω πως σβήνει μια αγάπη πως παίρνει ανάποδες στροφές ένα μυαλό και ξεκολλάει..
να σε βρήκε στο ξύπνημα η στον ύπνο
να μπήκε απ΄το παράθυρο η απ'την οθόνη
από που κ αν ήρθε με κατέστρεψε

Θα θελα να σε συναντούσα

θα θελα να σε συναντούσα Καρυωτάκη
να μου λεγες για το πικρό φαρμάκι
αν το μυαλό σου ήταν του θανάτου η αιτία
όπως έλεγε η αγαπημένη σου Μαρία

.................................

όμορφος κόσμος

Μακάρι όλες οι γυναίκες της ζωής μου να χαμογελάνε όπως τις πρώτες μέρες που με γνώρισαν γιατί τότε σίγουρα ο κόσμος θα μοιάζει πιο όμορφος

1. Μη σε περάσω για όνειρο

Ήρθες μια μέρα ως εδώ να δω πως είσαι ψέμα
Θα με γελούν τα μάτια μου θα με γελούν τα αυτιά μου
Στα όνειρα θα πιστέψω εγώ που γίνεσαι δικιά μου

Έτσι λοιπόν σε χώρισα στα δυο για να ζήσω
Η μια να ζει στα όνειρα κι άλλη στη ζωή σου

Φοβάμαι μόνο μη καμία φορά πάλι σε συναντήσω
Και σε περάσω για όνειρο και όμορφα σε φιλήσω

μέσα από το μάτι ενός φακού

θέλω να σου πω, να σου πω, να σου πω

Όσα λόγια και να πω δε φτάνουν να σε γυρίσουν πίσω ότι και να αισθάνομαι θα το μοιράζομαι με την νύχτα , σ' ένα κρεβάτι που γυρνάω περιμένοντας τον ύπνο
πρέπει να εφεύρω καινούρια τεχνάσματα να σε προσπερνάω φταίνε πολλά κι ύστερα κάτι εικόνες έρχονται στο μυαλό μου σαν αστραπές, σα να σε βλέπω μέσα από το μάτι ενός φακού καθώς σε φωτίζει για μια μόνο στιγμή το φλας την παροντική αυτή στιγμή όσο μακριά και να είσαι
θέλω να έρθω να σου δώσω ένα φιλί και εσύ να ανοίξεις τα βλέφαρά σου να με δεις με αυτούς τους ήλιους να πλημμυρίσει η καρδιά μου φως
αλήθεια υπάρχεις; ή είσαι ένα όνειρο

λήθη μη μας κερνάς

Χωρίζεις την απάθεια
σε φόβο και συμπάθεια
και βλέπεις τα κελεύσματα
δεμένος στο κατάρτι

το ξέρω μόνος δέθηκες
και στα φθηνά σου μπλέχτηκες
κι έγινες ακριβός
σαν τότε που ερωτεύτηκες
και νόμιζες πως πέθαινες
κι έγινες σοφός

κοιτάζεις στο παράθυρο
το κρίμα και το άδικο
κι έπειτα το ξεχνάς
οι σκέψεις σου στο άπειρο
και το παιχνίδι μάταιο
λήθη μη μας κερνάς

χαράματα και κλάματα
βράδυ και μεσημέρι
πιστεύουνε σε θαύματα
σ' αυτά εδώ τα μέρη

κάπου αλλού έχει άνοιξη

Σε λίγο τελειώνει ο δρόμος
κόψε ταχύτητα οδηγέ
θέλω να δω τη θέα
λένε πως είναι όμορφα εδώ
και εγώ δεν το πρόσεξα ποτέ μου
ο χρόνος κυλάει η ζωή περνάει
εγώ όχι
εγώ είμαι εδώ εγώ είμαι εδώ
με χίλια πάνε με χίλια δεν τους φτάνω, χρονοτριβώ
βραδύτητα, κόψε οδηγέ, κόψε
δεν υπάρχει κατάλληλη στιγμή
όλα εδώ γυρνάνε
σαν χελιδόνια μαζεύτηκαν για να φύγουν
κάπου αλλού πάει η άνοιξη
κάποιοι θα αργήσουν να έρθουν
κάποιοι δεν θα ξανάρθουν
πιαστήκανε από αλλού
πετάνε τώρα πετάνε κάπου αλλού έχει άνοιξη
τα χελιδόνια μας χαιρετούν
οι άνθρωποι μας ξεχνάνε κάπου αλλού έχει άνοιξη κάπου αλλού

σ' αγαπώ μ' αγαπάς κι όμως δεν φτάνει

Ας γράψουμε τα κείμενα οι ψυχές μας και ας στολίσουν με λέξεις τα άδεια μας χαρτιά
χωρίσαμε τον αέρα μας μ'αυτή η ελευθερία δεν μας αρέσει κι όλο περνάμε δίπλα από τα παλιά όμως δεν τα ακουμπάμε και όλο χανόμαστε εκεί που βρισκόμαστε κι ακόμα αγαπάμε ίσως και πιο πολύ μα πια δεν πολεμάμε...
... μας έμεινε μονάχα το παράπονο σ' αγαπώ μ' αγαπάς κι όμως δεν φτάνει