αίσθηση μέλλοντος στο παρελθόν

……..αίσθηση παρελθόντα στο παρόν και αίσθηση μέλλοντος στο παρελθόν απίστευτη διαδρομή, χαμένοι άνθρωποι μέσα από το ίδιο σώμα αφήνετε ο ένας στον άλλον σημειώματα, συμβουλές ανεκπλήρωτα όνειρα ,απωθημένα κληρονομιές, πληγές και ένα σακατεμένο σώμα.
Και ήρθες εσύ τώρα σιωπηλός, πως θα αντικρίσεις αυτόν πού έρχεται στα μάτια? τα όνειρα που σου άφησαν τα σκόρπισες στους δρόμους τα απωθημένα σου δεν τα θυμάσαι πια, πρόοδος μηδέν, μόνο πληγές, χρέη, καταστροφές, βάρη, τίποτα θετικό!
Πως θα τα βγάλει πέρα μόνος του?
Όταν θα έρθει αυτός εγώ δεν θα υπάρχω αλλά για να υπάρχει θα πρέπει να του παραδώσω την συνέχεια μου

...

Αυτή η θλίψη από πού μπαίνει?
Κλείστε τα παράθυρα..

Κατερίνα αι παντρεψου

Κατερίνα είσαι τρελή και χαίρομαι πολύ για αυτό, ελπίζω να μη σου πέρασε , να είσαι ακόμα και εκεί στον κόσμο των τρελών να συναντιόμαστε καμιά φορά και να τα λέμε να ξεφεύγουμε από τα καθημερινά προβλήματα που μας έχουν πει ότι δήθεν έχουμε-στον άλλον κόσμο , ξέρεις, εκείνον της λογικής που συνήθως μας τρομάζει-να βγάζουμε τις ψυχές μας και να τις κλωτσάμε μέχρι να σκοράρουμε και ύστερα λαχανιασμένες , τρομαγμένες και συνάμα ευχαριστημένες από τα κατορθώματα τους να τις επιστρέφουμε μέσα στο καβούκι τους όπου θα τις φυλάνε οι χιλιάδες αναστολές μας .

Το γράμμα σου είναι ένας ποταμός που κατεβάζει σκέψεις και αισθήματα , τι και αν είμαι χρόνια “ναυαγός” με πήρανε μαζί τους….

φρεναπατη

Η ιδιωτική οδός βγάζει στον κήπο με τις αυταπάτες

δεν είμαι αυτός που θες

«δώσε μου την ευκαιρία να αποδείξω ότι δεν είμαι ο άντρας της ζωής σου»

δίχως λόγο

κάθε μέρα ξενυχτάμε δίχως λόγο
να ‘χαμε πολλά λεφτά να τα δίναμε στον ψυχολόγο

καινούριος μαλάκας

«Σήμερα δανείστηκα ενός φίλου την ατάκα»
να τον χαίρεσαι τον καινούριο σου μαλάκα
να τον χαίρεσαι
και όταν σε πηδάει έχει πλάκα

γλυκό κρασί

Έλα και εσύ γλυκό κρασί το πόνο μου να γιάνεις
Γουλιά γουλιά να τις ξεχνώ γουλιά να τις θυμάμαι
Να βρίζω τον κακό καιρό και ύστερα να γελάμε
Βαλέ ζωή βάλε κρασί κόκκινο και ας μεθάμε
ο έρωτάς δεν νίκησε ακόμα εδώ γυρνάμε
Με μνήμες από ζάχαρη με φόβους από μέλι
και όταν σηκώνω το κρασί ο πόνος μου θα φεύγει

σύννεφο

Έλα καλό μου σύννεφο και γίνε καταιγίδα και πνίξε όσους κλέβουνε απ’ τη μικρή μου ελπίδα
Σβήσε και αυτή που αγάπησα σαν ζωγραφιά σε τοίχο και βάψτα όλα πράσινα στης μοναξιάς τον κήπο
Ρίξε και δυο αστραπές σε εκείνες που ξεχνούνε για να φοβούνται τις νυχτιές και να με νοσταλγούνε

στη μέση

από την μιά μεριά θελείς να πας στην άλλη
πως?
αφού εγώ είμαι στη μέση
θα πονέσει...

Σε παραλία σαν και αυτή

Σε παραλία σαν και αυτή ίσως να κάθεται και εκείνη
Στην άμμο το τσιγάρο της να σβήνει
Να σκέφτεται αυτόν που αγαπά
Να φύγουνε μια μέρα μακριά

Και εγώ να μην υπάρχω πουθενα
Να σκέφτομαι πως μόνο χάνω
Να χτίζω τα παλάτια μου στην άμμο

Ναυάγιο

Κήποι ζωγραφιστοί και μια αιώρα ανάμεσα στα δέντρα
Η άμμος κάτώ είναι καυτή και η θάλασσα σφυρίζει σαν φλογέρα
οι αναμνήσεις όπιο γλυκό σε βάλανε στου χρόνου την γαλέρα
Ξεκίνησες παιδί μικρό να τρέχεις γύρω γύρω από σένα
Και πίστευες πως σε ένα ναυάγιο φοβερό ανακαλύψανέ τον κόσμο μία μέρα

πουτανάκια

Δεν ξέρω τι λένε οι γιατροί,
Αλλά τα πουτανάκια μου ανεβάζουν την πίεση!

Στα ρηχά

Πάμε να μπούμε κάτω από την επιφάνεια;
Θα χάσω εδώ
Αν χάνω πάλι μη πάμε πιο κάτω, θα χαθώ
Καλύτερα πίσω στην επιφάνεια

Αντίγραφο

Θα μπορούσα να σε προσπεράσω γρήγορα και αδιάφορα και να βαδίζω αμέριμνα προς τον επόμενο σταθμό, μα θέλω να σταθώ ακόμα εδώ να σε αποτυπώσω με κάθε λεπτομέρεια, να εμβαθύνω σε κάθε πτυχή σου, να μάθω κάθε δυνατή οπτική σου γωνία, να φτιάξω πιστό σου αντίγραφο στο μυαλό μου για να σε παίρνω μαζί μου στα ταξίδια μου αυτές τις δύσκολες νύχτες που θα έρθουν

Κάτι εχω κάνει και εγώ

μεγάλωσα μαμά, δε με χωράει άλλο αυτός ο τόπος, νιώθω στενάχωρα! και ας λες εσύ ότι δεν έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου, έχω κάνει, μεγάλωσα,

δεν είμαι εγώ αυτός που δείχνουν τα είδωλα στους καθρέφτες
κάποιος άλλος είναι μαμά
που με βγάζει σιγά σιγά από την ζωή μου

που πήγε αυτό το αθώο παιδί μαμά που μου χαμογελούσε
μέσα από τους καθρέφτες και χαιρόταν η ψυχή μου να το βλέπει

Ερωτας (Τ. Λειβαδίτης)

'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή
σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

Ασυναρτησία

Χαράματα στο δρόμο
Παράπονα στον ώμο
Και ο πόνος μου να τραγουδά
Φαλτσάρω και γελάω
Μωρό μου σ’αγαπάω
Μα δε σε θέλω πια


Ο ήλιος έξω ουρλιάζει
Καίγετε μου φωνάζει
Μα εμένα η νύχτα με τραβά
Μιλάει για καλοκαίρια
Μικρά όπως τα αστέρια
Που τα κοιτάμε από μακριά


Έτσι και το δικό μας καλοκαίρι έχει γίνει αστέρι που λάμπει για όλους από εκεί ψηλά

πάνω η θάλασσα

Μέσα μου η γη
μπροστά μου ο ουρανός
και πάνω η θάλασσα
η θάλασσα
...

Δικαίωμα στο όνειρο

Φαγωθήκανε από το πρωί ξύπνα ο ένας, ξύπνα ο άλλος, να ξυπνήσω να ακούσω τις φωνές τους, να δω τις φάτσες τους, ρε παιδιά πάτε καλά αφήστε με στα όνειρα μου
Ελάτε όταν μας παραχωρήσουν το δικαίωμα για ζωή
Μη μου στερείται και το δικαίωμα στο όνειρο


"γιατί από τις χλωμές και γαλάζιες ώρες μου να με αποσπάσουν?
γιατί μέσα στο στρόβιλο και τη χρωματιστή σύγχυση να με χώσουν?

δε θέλω άλλο την τρελά τους να βλέπω

θέλω παρόμοια με παιδί άρρωστο στην κάμαρα μου

μόνος μ ένα χαμόγελο κρυφό

αθόρυβα τις μέρες μου να χτίζω
και αθόρυβα τα όνειρα μου"
Ριλκε